Zélf doen!

Michelle Koper-Van der Kolk is tien jaar als zij wekelijks aanschuift bij een gezellig buurthuisclubje met jonge doeners die leren timmeren, zagen en solderen. Daar werd het zaadje geplant, en nog altijd groeit en bloeit het. Altijd als Michelle iets leuks ziet, vraagt ze zich eerst af: ‘Kan ik dat ook zelf maken?!’ Een schuifdeur timmeren, een rail lassen, kinderkeukentje maken, laat haar maar klooien. Ze houdt ervan en het komt er! Toen ze na de pabo-opleiding op basisschool De Zeester terecht kwam, nam ze dan ook graag deel aan de werkgroep Techniek. Maar hé, waarom moet er jaar in jaar uit gefiguurzaagd worden? Waarom maken kinderen vaak alleen maar iets nà? Waar blijft het eigen idee, het eigen initiatief?
Ze snapt het wel: het onderwijs heeft baat bij structuur, is ook nodig met al die prestatie-eisen en werkdruk. En een techniekles voorbereiden kost best veel tijd. Maar wat als structuur ten koste gaat van de creativiteit van de leerlingen? Doodzonde, vindt ze, want juist daarnaar komt steeds meer vraag. En elk kind heeft het van nature in zich!

Hoe gaaf is het dan ook dat haar school die Fix-kunstenaars in huis haalt. Mensen die volgens heel andere structuren te werk gaan, maar wel met een uitgekiend vakoverstijgend én spannend programma leerlingen tot grote hoogten stuwen. Natuurlijk ging ze in op de vraag om naast haar werk als docent, het Fix-onderwijsplan verder van de grond te tillen. Behalve meedenken over het lesprogramma regelt Michelle de benodigde spullen en checkt ze samen met de kunstenaars de veiligheid, het begripsniveau, de groepsdynamiek en praktische uitwerking. Ook is ze hét aanspreekpunt voor geïnteresseerde collega’s van andere scholen. Inmiddels is ze zelf besmet met het Fix-virus en probeert ze haar leerlingen ook in haar eigen lessen veel vrijer te laten in denken en doen. Valt nog niet mee, maar ook dat zaadje is geplant.