Iedereen gelukkig

Eerst met een populair nummer aan de slag, en als de leerlingen uitbundig hebben kunnen meegalmen, meebewegen en dat met verschillende instrumenten hebben ondersteund, dán dat klassieke muziekstuk erin gooien. Kijk, zo maak je kinderen ontvankelijk voor onbekende zaken. Toeslaan als alle poriën wagenwijd openstaan. En reken maar dat muziekdocent Babette de Haan die poriën open krijgt. Ze doet er dan ook alles aan om een veilige sfeer te creëren. Zo een waarbij je je voor niets en niemand hoeft te schamen. Pas dan kan je er namelijk op los experimenteren, dan ontdek je dat je dingen kunt die je niet voor mogelijk hield. 

Had Babette zelf ook toen ze jong was. Ze zag op de Antillen een saxofonist de sterren van de hemel spelen en ze zeurde haar ouders gek om saxles te mogen nemen. Ja daaag, zei haar moeder, ‘jij wilt altijd iets nieuws’. Eenmaal op kamers in Amsterdam greep ze haar kans; ze wist een saxofoon te bemachtigen en begon te ‘pielen’. Als armlastig student geologie konden de saxlessen alleen in natura worden betaald. En zo liet Babette de hond van haar muziekdocente uit en verzorgde ze de merchandise tijdens haar optredens. Voor wie écht iets wil, is niets te gek.

Al snel werd de studie geologie verruild voor het conservatorium. En daar sloeg de vlam definitief in de pan. Vooral de intensiteit van het samen muziek maken maakt haar dolgelukkig. De groepsdynamiek, met z’n allen alles geven wat je in je hebt, blijer kan je Babette niet krijgen. En dat gunt ze iedereen. Ze heeft wel ‘ns gelezen dat er bij samenspel een knuffelhormoon vrijkomt, nou dat gevoel!